Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Doortje's mind
Doortje's mind Home | Profile | Archives

Ons lichtje22/5/2009
Het zijn gewoon van die dagen die je onthoudt, van die dagen die je nooit meer vergeet. Zo kan ik je bijvoorbeeld vertellen wanneer de laatste stormachtige dag was. Het was 8 april en het was buiten hondenweer. Na een week spontane jankbuien en misselijk opstaan was ik het helemaal zat. Ik besloot de fiets te pakken en naar de apotheek te rijden om een zwangerschapstest te halen. Eenmaal teruggekomen voerde ik het ritueel uit dat ik inmiddels vele malen gedaan had met elk negatief resultaat tot nu toe. Ik liet hem maar in de wc liggen en zei tegen Harry dat het wel weer negatief zou zijn, of het is te vroeg…(wij hebben een cryo terugplaatsing gehad) of het is weer voor de zoveelste keer mislukt.

Ruim 3 minuten en vele regendruppels later besloot ik toch naar de test te lopen… Een blik was genoeg, ze waren niet duidelijk maar het waren toch echt 2 streepjes, ik liet de test liggen en liep jankend naar buiten, Har snapte er niets van tot hij zelf een blik wierp op het stikkie dat zei dat we wel degelijk zwanger waren.. Vele huilbuien en telefoontjes volgde er.:'-( :cheer:

We waren vroeg met testen dus heb ik de dagen erna toch nogmaals getest en de streepjes werden steeds duidelijker! Vrijdag besloot ik het ziekenhuis met het nieuws te verblijden maar de dame die ik aan de telefoon kreeg was het duidelijk niet met me eens. Ze snauwde dat de positieve test wel eens van de pregnyl (een goedje dat een eisprong timed) kon komen.
Ik ben die middag aan het bellen geslagen met apotheek en fabrikant en beide bevestigde dat het niet de pregnyl kon zijn. Dan maar weer afwachten en dinsdag terugbellen. Dinsdag officiële testdag! Hartstikke positief!!:-d no name

Ziekenhuis gebeld en kreeg een voorzichtige felicitatie! 28 april waren we 7 weken en ik mocht dan nog net voor mijn verjaardag naar de eerste echo!! Wat een pret de dagen voor de echo, ik was gewoon echt zwanger! De kwaaltjes kwamen en ik maakte me totaal gaan zorgen… Tot de eerste echo!

28 april, dan lig je daar in de welbekende houding, iets waar alles vanaf hangt, dacht ik..op het moment dat de echo gemaakt werd zag ik op het schermpje al iets waar ik niet op had gehoopt. Een mini vruchtzakje met een vruchtje van 3 mm erin. Dit had dus op deze datum 1 cm moeten zijn. Ook geen knipperend puntje dat het hartje zou moeten zijn, niets.. Daar lig je dan met alle hoop van de wereld…alsof je een klap voor je kop hebt gehad. Het zou niet goedkomen en we moesten wachten op een miskraam.:'-(

Twee weken vol zwangerschapskwalen en rouwgevoelens kropen voorbij, 13 mei zou er opnieuw een echo zijn, als het dan opnieuw niet goed was zou er een afspraak voor curettage volgen, de kans dat het alsnog goed zou zijn was minimaal en hier rekenen we dan ook niet op…bang voor de curettage op naar de echo.:-(

13 mei. Gelukkig hebben we onze eigen arts weer, en vertel haar dat de hormonen volgens mij elke dag toenemen en dat als ik naar mijn licht bollend buikje kijk ik me niet kan voorstellen dat het mis is. Maargoed het is niet anders en wij zijn verdrietig, Nog geen 2 minuten nadat ze voorstelt om te gaan kijken is de stemming al 180 graden omgeslagen. Direct na het inbrengen van de echo verschijnt er iets nieuws in beeld, een embryo van iets meer dan 1.5 cm MET kloppend hartje, heel even zet ze het geluid aan en ook daar horen we een stevig hartje kloppen.:flower: Wat er dan door je heen gaat is met geen pen te beschrijven maar het klap voor je kop idee kwam behoorlijk terug. Ze legt ons uit dat de embryo iets te klein is voor 9 weken en dat dit goed zou kunnen komen, echter houdt ze nog een slag om de arm. We krijgen een echo mee en ze wil ons over een week weer terug zien.

Weer een week van afwachten en een flinke mindswitch volgende er. De hormonen zorgde opnieuw voor misselijkheid en andere heerlijke kwaaltjes die nu in een keer wel ergens op sloegen! Alle ideeen die door je hooft heen gaan kosten buiten het groeien van het kindje veel energie, en als het amerika was had ik de eerste arts een proces aangedaan, wat had ik me voor niets k*t gevoeld!(6)

Een snelle berekening zorgt er bij Harry al snel voor om te zeggen dat als we vandaag naar het ziekenhuis mochten onze emmy dan ongeveer 2.3 cm zou moeten zijn. We hadden echter besloten dat har dit keer niet mee ging, ik voelde me prima zwanger en we zaten dan ook niet op slecht nieuwe te wachten. :-)

In de wachtkamer nam de spanning echter flink toe. Veel te laat was ze, onze dokter, er was een ander ziek geworden en de 15 minuten dat ze te laat kwam leken wel een eeuwigheid. Er is niets veranderd, voel me nogsteeds echt zwanger zei ik haar. We moesten eens even gaan kijken en ook deze echo bleek heel goed te zijn. 2,3 cm was ie,hij was dus precies goed gegroeid of de groeicurve. Het hartje klopte en ik zag zelfs al mini handjes en voetjes!! Echter zou ik vandaag 10 weken zijn en gaf de emmy een grootte van 9 weken en een paar dagen aan, nogsteeds een minimale achterstand, ze vond het echt een wondertje! Alles zag er verder prima uit, over twee weken terugkomen. Met het uitlopen van de behandelkamer werd ik bijna besprongen door alle verpleegsters in de buurt, na 4 jaar ken je ze allemaal wel en ze waren zo blij voor ons!:clap: We zijn officieel zwanger!

Het klap voor mijn kop gevoel is weg, ik heb besloten gewoon volop te gaan genieten!!!

X voor iedereen die de afgelopen tijd heeft meegeleeft

Even voorstellen, emmy stoll!
no name
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Newtons law of friendship.22/5/2009
Een rode ochtendzon komt achter de heuvels vandaan. Het landschap is leeg en op een paar vogels na is er geen levend wezen te zien.


no name Vanachter de heuvel verschijnt een stoomwolk die steeds sneller mijn richting op komt. De wolk verplaatst zich met een aardig gangetje en voordat ik me kan bedenken wat het is verschijnt de voorkant van een gigantische zwarte locomotief. In minder dan twee seconden sta ik naast een bezwete man . Ik heb nog nooit iemand zo hard zien werken, hij gooit kolen op het vuur. De trein raast door het mooie landschap en de man blijft kolen scheppen, hij legt me uit dat zijn harde werk beloond word doordat de trein zo blijft rijden.
We stoppen al snel op het station en ik stap uit. Loop naar de voorkant van het station en zie daar verschillende kraampjes in de stekende zon. De mannen proberen hun waar te verkopen en als ik ze vraag wat de rede hiervoor is, leggen ze me uit dat de toeristen hun enige bron van inkomen zijn. ‘S morgens om 4 uur rijden ze weg om op tijd te zijn voor de eerste trein. Ik besluit iets te kopen en de man legt me uit dat hij nu weer voor een week eten kan kopen. Nadat ik de bus gepakt heb stap ik op een landweg uit. Er staan wat huisje van hout en riet langs de weg….Ik zie vrouwen en kinderen in de weer met zaden en groente. De zon staat op het veld en er word van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat gewerkt.

Ik besef me dat ik het thuis maar goed heb…Mijn CV in mijn stenen huisje heeft geen kolen nodig, mijn inkomen word verzorgd door de staat en mijn eten kan ik bij voldoende inkomen in de supermarkt kopen. Toch zijn al deze mensen dag in dag uit gemotiveerd om aan de slag te gaan, ze moeten wel. Ze doen het omdat ze weten dat het iets oplevert en dat is ook de meest voldane arbeid die er bestaat. Je steekt ergens energie in en er komt energie vrij, een wet van newton die al eeuwen lang werkt. Dat deze wet niet altijd van toepassing is word me de laatste tijd steeds duidelijker.
no name


Vriendschappen en relaties zijn helaas niet aan deze wet onderhevig. Om me heen zie ik steeds meer mensen zonder vechten uit elkaar gaan. Ook “ontvrienden” schijnt de hype van 2009 te worden. Het deleten van vrienden in hyves om meer kwaliteitscontacten op te bouwen. Een pracht idee toch...? Hoevaak ik al niet op het punt heb gestaan om mijn hyves compleet te wissen kan ik niet meer tellen, maar als ik dan weer een lieve krabbel, tik of berichtje krijg besef ik me dat ik gezegend mag zijn met die enkele goede vrienden. Ik neem me dan ook voor de 4000ste keer voor geen energie te stoppen in hetgene dat niet zelf energie produceert. Waarom loop ik toch elke keer met mijn neus tegen de lamp…
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Ons lapland avontuur22/5/2009
Een paar jaar geleden maakte we een lijstje met vakantiebestemmingen met een try before you die gehalte. Een van de bestemmingen was Fins lapland en een week geleden was het dan eindelijk zover. Midden in de nacht op naar het vliegveld, warme kleding aan en wachten op vertrek.

Het vliegtuig vertrekt op tijd en een half uur eerder arriveren we op het ijskoude winderige vliegveld van Kuusamo. Zodra we het vliegtuig uitstappen wanen we ons in een winterwonderland. Sneeuw zover het oog reikt en veel. Op weg naar het hotel kijken we onze ogen uit, waanzinnig, het lijkt wel een sprookje. S’avonds lekker wat gegeten van een keuze menukaart die ons de hele reis zal lastig vallen . De sfeer in het hotel is heerlijk, overal houten balken en de haarden branden overal.
Maandagmorgen vroeg op, we gaan vandaag een ritje maken op de sneeuwscooter, een groot lomp ding dat ons door de geweldige natuur zal voeren. Met zo’n 40 man rijden we de hele morgen achter elkaar aan. De sneeuw word steeds overweldigender en we genieten van het uitzicht. Zo af en toe komt er eens een scootertje vast te zitten in de sneeuw en stoppen we even voor een fotoshoot. De sneeuw levert geweldige plaatjes op. De rest van de middag hebben we een informatiebijeenkomst over de verdere excursies die we kunnen boeken.

Dinsdag is een drukke dag, we beginnen met een klein stukje sneeuwschoenwanden en ik bedenk me gelijk dat ik dat niet meer ga doen, ik breek mijn enkels zowat! Maar het blijft mooi, doordat je wat langzamer door het landschap gaat vallen er dingen op waar je normaal langs zou scheuren. We genieten van het in de verte gelegen ijsmeer waar we langzaam naartoe hobbelen. Hoe dichter bij we komen des te duidelijker worden de contouren van de husky’s met de slee’s erachter. Wij gaan er ook achter rijden, we moeten eerst een stuk door de 30 cm hoge sneeuw op het meer naar het midden. Daar zijn de hondjes, hoewel ze in de verte op husky’s lijken beginnen de hondjes meer kenmerken van uit de kluiten gewassen golden retrievers te vertonen. Leuke beesten, ze lijken het niet koud te hebben en zijn gemaakt om te rennen, drievoudige kampioenen van lapland zijn het.
We stappen op de slee en rijden het prachtige ijsmeer rond, ze gaan snel maar het meer blijkt groot te zijn en we zijn al snel een tijd onderweg.
Eenmaal terug lijkt het of we een ritje op een pony op de kermis gaan maken, alleen is het dit keer geen pony maar een real-life rendier met een giga gewei op zijn koppie. Een grappig beest dat ons duidelijk maakt niet te kunnen vliegen. In een langzaam drafje brengt hij ons een rondje door het bos, erg leuk op deze manier vervoert worden en vraag me af of ik er niet een mee kan nemen voor in de tuin. Hij zal niet in de koffer passen en ondertussen is het alweer tijd voor thee in de tipi bij het vuur.

Woensdag is een rustige dag, we nemen een kijkje in het rustige centrum van Kuusamo. Verder op staat een watertoren dat een beetje op een kleine versie van de euromast lijkt. We besluiten de lift naar boven te nemen en eenmaal daar beschikken we over een machtig uitzicht. De borden vertellen dat je helemaal tot Rusland zou kunnen kijken. Het enige wat wij zien is een zee van witte poeder sneeuw. Verderop is het hotel te zien, daar brengen we de rest van de dag door, heerlijk bij het haard vuur en de gokautomaten die overal in Finland te vinden zijn, we wanen ons wat dat betreft in Vegas.

Zoals ik al vertelde was het sneeuwschoen wandelen me niet heel erg goed bevallen maar met wat aandringen van Harry ben ik toch bereidt om een wat langere wandeling te doen, met onze Nederlandse gids Kevin gaan we donderdag de berg op. Als ik naar boven kijk lijkt de top nog ver en de eerste gedachte die bij me op komt is “bekijken jullie het maar” , toch besluit ik door te zetten en met wat energiekracht en doorzettingsvermogen bereik ik de top. Het is er koud, nog kouder dan op de rest van de berg, we zitten in de wolken; brrr. Het uitzicht is geweldig, je kunt door de mist niet heel ver kijken maar wat je kan zien is groots en wit. Na een lekker kopje thee en koffie gaan we weer langzaam naar beneden. Dit keer letterlijk met vallen en opstaan, sommige stukjes zijn zo stijl dat het ondoenbaar is om fatsoenlijk op die stomme schoenen te blijven staan, we zien de sneeuw dan ook vaak van heel dichtbij.
Vrijdagmorgen gaan we met oude legerski’s een tripje maken naar een openluchtmuseum maar dan anders. Ik heb nog nooit op ski’s gestaan dus het is even lastig maar al met al komen we vooruit. Door de bossen en over het meer een prachtige tocht naar een simpel maar grappig musea, nu zijn in Finland alle musea dicht in de winter dus konden we de grappige huisjes alleen van buiten bekijken, het is een overblijfsel van na de 2e wereldoorlog. De rest van de dag is om uit te rusten, wat een ontzettende opgave zeg, ik heb geen conditie en moet minstens mijn middagslaapje doen.

Zaterdag hebben we eigenlijk weinig in de planning, wat automatisch shoppen betekend, we nemen de skibus naar een nabij gelegen mega souvenirshop en maken de rest van ons butget van de maand op. (ja Finland is ontzettend duur) Na het inslaan van wat snuisterijen gaan we nog naar wat megamarkten en nogmaals naar het centrum van Kuusamo waar we tot onze verbazing een Yisk en een Lidl aantreffen, ach we zijn nog in europa. Tijdens het wandelen zien we iets wat we de rest van van de vakantie nog niet zien hadden, de zon! Een laagstaand zonnetje komt door de bewolking heen en het stopt ook voor het eerst met sneeuwen. Zouden we dan vannacht misschien het noorderlicht nog kunnen zien….

Het is laat als we naar bed gaan, morgen gaan we weg, maar geen noorderlicht, jammer!
S'morgensvroeg is er een blauwe lucht, een zon en wij gaan inpakken. We moeten bij na weg, maar we hebben echt een geweldige vakantie gehad. Ik zou zo kunnen blijven, al zouden we de sneeuw tot mei wel zat worden…. Een fantastische herinnering en mijn try before you die is meer dan gelukt. Mocht je ooit overwegen deze trip te gaan maken, mijn advies; meteen doen!!
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Rode tranen...22/5/2009
Waarom kan niemand mij vertellen of uitleggen
Waarom kan niemand het mij zeggen
Waar ik al dit aan heb verdient
Elke maand weer dat verdriet
Waarom niet gewoon zo als bij zo velen
Het makkelijk krijgen zonder problemen
Niet elke maand s'nachts beneden met pijn in mijn buik
Zo erg dat niet meer helpt zelfs geen pil of kruik
Maar dit alles is het ergste nog niet
Het is gewoon die angst en het verdriet
Het met angst en beven
Elke maand naar dat moment toe leven
Weer het gevoel hebben het is weer mis
En als je weet dat het weer niet is
Wetend wat je weer door moet staan
De weg die ik elke maand weer moet gaan
Dat ik soms denk is dit wat ik wil?
Hier sta ik maar niet te lang bij stil.
Ik ga gewoon door en denk bij mezelf
Nog even sterk zijn, mijn tijd komt vanzelf!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Opgelicht22/5/2009
Gister, eind van de ochtend las ik op marktplaats de volgende advertentie:

2 officiele premiere kaarten voor Spion van Oranje 1 feb

Zondag 1 februari is de officiele premiere van Spion van Oranje in het theater fabriek in Amsterdam.
Met deze kaarten maak je entree op de rode loper, en sta je naast allemaal BN'ers.
Kaarten zijn 50,- per stuk.
Gr Frans Verhagen


Frans Verhalen zo noemde hij zich, ik was in een spontane bui, hopelijk de hormonen maar ik besloot hem een mail te sturen. Hier wilde ik wel bij zijn!!

Hij liet me weten dat hij de kaarten verkocht voor ene Bruno Goethals, naar zou later blijk een alterego van Frans, als dat zijn echte naam was. Ik belde Bruno op en vroeg of hij de kaarten op wilde sturen, gaf hem mijn adres en hij liet me weten de kaarten aangetekend te zullen versturen en ik zou ze een dag later binnen krijgen. Ik moest dan de 100 euro op het door Frans genoemde rekeningnummer storten. Omdat ik niet goed maar wel gek ben....of was het nou andersom, besloot ik te wachten totdat ik de kaarten binnen had.

Ik belde een vriendin op en met dat ik het verhaal tegen haar vertelde en haar terloops uitnodigde om mee te gaan kwam ik zelf tot de conclusie dat het vreemd was dat deze kaarten waren aangeboden.

Ik hing met haar op en besloot de lokatie van de premiere te bellen; ik hing een paar seconde later aan de telefoon met de dame van theater fabriek Amsterdam. Ze liet me weten dat deze premiere alleen voor genodigden was en ik vroeg haar of ze kon navragen of deze kaarten perse op naam gebruikt moesten worden. Ze ging het uitzoeken en ze zou me terugbellen.

16:30 gister middag, nog steeds niet gehoord en de kaarten waren vast al op de bus gedaan door onze Bruno, ik bel de dame in kwestie dus maar even terug, ze blijkt blond te zijn dus van haar hoef ik niets te verwachten.
Die avond ga ik naar bed en zie de dreigmailjes voor de 100 euro die ik niet ga betalen al voor me.

Vanmorgen, ik ben al vroeg wakker en besluit maar een uit te zoeken wie die premiere organiseert. IDTV of eigenlijk IDFILM blijkt dat te zijn, het is vast iets met Reinout. Ik bel ze op en leg ze de situatie uit. Ze vragen zich af hoe Frans in hemelsnaam aan deze kaarten komt. Ze kunnen hem niet op de gastenlijst vinden, evenmin als Bruno. Ik moet dus een naam hebben, ik besluit Bruno weer op te bellen en aan hem te vragen wie de naam is bij de kaarten. Anders komen we er niet in he! Hij gaat het op onderzoek uit zegt ie..

12:00 POST, de kaartjes zijn er, ze lijken echt... Ik ga toch maar nog eens even bellen of de kaarten overeen komen met de oficiele kaarten, dat komen ze, alleen weten we nog steeds niet van wie ze zijn, en ik mag/kan dan ook niet komen.

Rond een uurtje of 2 krijg ik een mail van Frans of ik de kaarten heb gehad en waarom ik nog niet betaald heb. Ik schrijf hem hetzelfde verhaal als dat ik tegen bruno heb gezegt

Tegen een uurtje of half 4 krijg ik een SMSje van Bruno, Daar staat de naam van de eigenaar van de kaartjes. Ik bel nu maar even A-Film op en daar krijg ik een jongeman aan de lijn, Hij zegt dat ie zelf contact heeft gezocht met frans en volgens hem is het dezelde vent als Bruno. HIj zou de kaarten vanuit een "winkel" hebben.
Hij bevestigd de naam maar geef ook aan dat we niet mogen komen, Wel geeft ie aan dat de eigenaar nog steeds op de gastenlijst staat.

Tegen een uur of half 6 krijg ik een telefoontje van Bruno of ik het smsje gehad, hij zegt dat ie nog nooit gehoord heeft dat er een naam genoemd moet worden als je in het bezit bent van een kaart..maar ik zeg dat het klopt en dat ik het geld in orde zal maken.

Nu heb ik dus nogsteeds niet betaald, dat ben ik van plan als ik zondag een geweldige premiere achter de rug heb.

Feestelijk met een oranje tint is de dresscode!
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Fashionably late.22/5/2009
Nu we de korste dag gehad hebben kan ik alleen nog maar hopen op het stralende lentezonnetje. Het zonnetje dat zorgt voor de voorjaarsschoonmaak en lentekriebels!
Maar eerst volgen onbeholpen schranspartijen, drankgelach, vuurwerk en eindelijk kunnen de schaatsen uit het vet, heerlijk die kerstdagen!!

En met de kerstdagen krijgen we natuurlijk ook weer een scala aan verschillende kerstkaarten binnen, hoewel de e-card in nederland terrein aant winnen is hou ik het voor de mensen waarvan ik het adres ken toch op een ouderwerdse kaart. Net even dat beetje moeite dat je doet voor iemand om je dierbare een fijne kerst en een fantastisch uiteinde te wensen.

Dit jaar moet vast de crisis hebben toegeslagen. Veel mensen die wachten met kaarten sturen totdat ze eerst van diegene een kaart binnen hebben. Bang om 1 kerstgroet te veel te schrijven, ja dat zou wel heel erg zijn.

Ik ben van mening dat het sturen van een kerstkaartje niet is om er in de lijn der verwachting een terug te krijgen. Je doet het omdat je andere mensen datzelfde geluk gunt als je hoopt zelf te krijgen, en even te laten weten dat je aan ze denkt.
Toch betrap ik mezelf erop irritatie te voelen op het moment dat het de dag voor kerst is. Vandaag 2 uur, de post is binnen. 1 kerstkaart...Ik kijk op de deur en besef dat ik er nog minstens 8 mis.

Morgen is het kerst..was ik nou zo vroeg met het versturen van kaarten, of zijn die andere gewoon laat...of zelfs lui, of misschien sturen ze dit jaar wel geen kaarten..of zijn ze me in het ergste geval vergeten. Deze gedachten gaat vrijwel elk jaar door mijn hoofd. De kerstdagen komen en neem me voor me er niet door laten te weerhouden liefde te blijven geven.

Het is maar een kaart natuurlijk...een stukje papier met een geschreven tekstje, vaak niet meer dan een naam. Zou het dan toch meer het idee zijn dat telt?

De kerstdagen zijn voorbij, de eerstvolgende post die er binnen komt zit vol met kerstkaarten, laat, veel te laat. De kerstdagen zijn achter de rug maar was het dan toch het idee dat telt, ze hebben aan je gedacht, terwijl ik 1 seconde bedroeft was, is het 1 seconde verspilt, er is liefde, overal, alles is liefde! ook in de kerstkaarten ze zijn gewoon fashionably late.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Binnenpretje22/5/2009
Het brein is iets wonderbaarlijks, iets magisch haast… Het legt verbanden, werkt als een harde schijf maakt dingen logisch en ook op sommige moment dingen meest onlogisch. Iedereen heeft wel eens een psychiater op tv gezien die de beroemde vlekkenreeks aan een van zijn cliënten toont. Ze moeten vervolgens de eerste associatie opnoemen die in zich opkomt. Voor bijna iedereen zal dit iets anders zijn…iemand geobsedeerd door eten zal in de onderstaande vlek iets heel anders zien als iemand die geobsedeerd is door seks.
no name









Van jongs af aan leren we verbanden te leggen tussen alles wat we zien. Hier zullen we de rest van ons leven dankbaar gebruik van maken. Hoe ouder we worden des te minder kneedbaar ons brein word..of moet ik eigenlijk zeggen, des te minder we het laten kneden. Een veranderingen aanbrengen in een patroon word moeilijker en laat langer op zich wachten, de onschuld, spontaniteit en fantasie verdwijnt in de loop van de jaren. Of het komt door alle verantwoordelijkheden die het ouder worden met zich mee draagt of de wil om altijd “iets” te moeten zijn. We zijn volwassen geworden en er word niet meer van ons verwacht dat we al giechelend op het schoolplein rondrennen, onze fantasie op de loop laten of dromen wat sinterklaas de volgende ochtend in onze schoen heeft gelegd.

Soms is het heerlijk om even niets te zijn, dat zouden we eigenlijk wat vaker moeten doen. Je fantasie op de vrije loop laten en dat gevoel laten herleven alsof we weer kind zijn. Als volwassenen even hardop in zichzelf lachen om een situatie of een persoon zouden ze zomaar met de nek aangekeken kunnen worden. Toch hebben we daar een heel mooi woord voor bedacht, het binnenpretje. Een geweldig excuus om je fantasie op de vrije loop te laten . En je brein weer even te gebruiken zoals het oorspronkelijk ook voor bedacht was, om je op te vrolijken. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.


no name
Gisteren zat ik in de bus, in het zitje achter de vierzits bank, ik keek in het gezicht van een opgeschoten tiener, hij was een boek aan het lezen en had zijn hoofdtelefoon op het maximale aantal decibel staan. Hij merkte de rest van de bus amper op. Toen kwam ze binnen…de heks…een wat schlemiel vrouwtje en met haar roze gewaad en haar grijs paarse haar leek ze sprekend op de vrouw op het plaatje…Madam min. Waarom mijn hoofd deze associatie maakte werd me na wat peinzen duidelijk, ik had haar namelijk eerder gezien, ze was me eerder opgevallen…en toen had ik een half uur zitten bedenken op wie ze nou leek. Thuis heb ik het opgezocht en de vergelijking was geboren.
Ze was me opgevallen omdat ze zo druk bezig was met het praten in zichzelf dat ik gisteren direct bedacht dat ze maar niet naast me moest gaan zitten. Gelukkig deed ze dat ook niet. Ze nam plaats in de stoel schuin voor mij, schuin tegenover de opgeschoten tiener. Het gewauwel begon direct en toen we het centraal station naderde had de tiener eindelijk door dat er tegenover hem een heel gesprek gaande was, hij zette zijn hoofdtelefoon af……iets wat ie dus nooit had moeten doen! De heks begon direct over de advertentie buiten de bus. “Kerstvieren in het openlucht museum” Bah dat moet je dus echt niet doen…niet doen hoor, niet doen, kraakte ze. Ik zag de ogen van de jongen groter worden en de heks was inmiddels in mijn gedachten veranderd in de paarse draak die haar vuur al op de jongen gericht had. Zijn ogen bogen zich snel het boek in en hij zette zijn kop telefoon weer op.. ik bedacht me of ik aan haar zou vragen waarom we in hemelsnaam niet met kerst naar het openlucht museum moesten gaan. Maar ik zag de draak al mijn kant op kijken, wanhopig op zoek naar een volgend slachtoffer en bedacht me dat ik niet als het verbrande muisje in de film wilde eindigen. no name
Ze keek weer voor zich en opeens stond het kind in mij op…de bus was druk en ik had het ave Maria kunnen gaan zingen en dan nog zou niemand het opmerken. Ik besloot een fluitconcert in te zetten tot het moment waarop ze zich zou omdraaien…en dan doen alsof er niets aan de hand is. Mijn lippen tuitte zich en met het eerste fluitje zag ik vanuit de weerspiegeling van het raam de heks omdraaien.
Ik tuurde zonder te bewegen naar buiten, de heks vergrootte haar neusgaten, maar al gauw draaide ze zich weer om en begon aan haar hoofd te kloppen. Alsof het geluid dat ik produceerde uit haar hoofd zou komen..na nog twee keer fluiten leek ze het niet meer te snappen…ze krabde op haar hoofd, kriebelde aan haar oren, ademde eens flink door haar neus en keek in haar tovertas of daar soms iets inzat wat het gefluit zou kunnen veroorzaken….

Als er niet zoveel mensen bij waren geweest had ik waarschijnlijk in lachen uitgebarsten maar haar in het ongewisse houden was leuker. Mijn halte kwam er aan, ik moest uitstappen, en in een ritje van ongeveer een half uur had ik me 20 minuten weer even kind gevoeld. Heerlijk.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Try lapland!22/5/2009
Gisteravond zat ik even naar try before you die te kijken. Een programma waarin mensen dingen doen die je gedaan moet hebben voordat je dood gaat. (zeggen ze):chinrub: Een heerlijk bevrijdende gedachte lijkt me, soms wil je gewoon echt die speciale evaring in je leven hebben gehad.
Hoewel dit voor de een basejumpen, paraglyding of parachutespringen is, kan het voor een ander dat ene land zijn dat je graag wil bezoeken.:-p

Hoewel er nog heel veel landen op mijn verlanglijstje staan is er èèn plek waar de plannen al jaren voor klaar liggen. Lapland! En om nog preciezer te zijn; Fins Lapland. Een mystieke plek aan de rand van de bewoonde wereld. Deze plek bedekt met sneeuw en amper zonlicht is al jaren een van mijn try before you die bestemmingen.

Na heel wat wikken en wegen en jaren wachten hebben we dan nu eindelijk geboekt!! We gaan!! :cheer:
11 januari word het, dat is dus nog eventjes wachten maar we hebben geduld, het gaat er gewoon eindelijk van komen! We gaan naar hotel Sokos, Kuusamo. Een groot dorp in niemandsland.(h)
no name




Rendiersafari, huskysafari, sneeuwschoenwandeling, rodelcompetitie, kampvuur, curling, langlaufen, ijsvissen en een bezoekje aan de Kerstman op de “arctic circle” zijn maar een paar van de dingen die we daar gaan doen………Ik heb er nu al zin in, hopelijk werkt de natuur een beetje mee en kunnen we op een van de avonden ook het noorderlicht aanschouwen. :doiknowyou:
no nameno nameno nameno name





Eerst zal de herfst en de winter in Nederland invallen, een periode van uitersten, zo gaat dat nou eenmaal hier. De blaadjes op het spoor, na een sneeuwbui heel Nederland vast, de winnaar van eerste marathon op natuur-ijs, de boerenkool met hema worst……Ik ga er weer van genieten!!:xd:
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Opgerot staat netjes!!22/5/2009
Ik ben nog maar net wakker vanmorgen als ik een krakende stem hoor vertellen; De buurt ging hier al langer achteruit, ik ben blij dat we weggaan. De woning is veel beter en heeft zo'n mooi uitzicht!

Met hoop in mijn kleine hartje kijk ik naar buiten en zie tot mijn genoegen dat het inderdaad onze naaste buurvrouw is. Ze is een verhaal aan het ophangen over hun nieuwe geweldige woning en dat de volkhuisvesting gek van ze werd omdat ze zo graag weg wilde. Nou beschouwde ik onszelf altijd als de ideale buren, maar vanuit de positie "achter de garaniums" kan ik het compleet mis hebben hoor.:chinrub:

Ze gaan dus weg, echt weg, pleitos, opgerot!! Heeeerlijk! :cheer: :cheer:

Voor wie de verhalen in het verleden niet meegekregen hebben; Dit zijn van die buren die je liever niet naast je hebt. Oude lui die de hele dag niets anders doen dan iedereen in de gaten houden, en dat is bij mij nogal wat;-) Ze hebben commentaar op alles en iedereen in de buurt en hebben standaard het nummer van de politie, kinder- en dierenbescherming naast de telefoon liggen :slaphead: Er zijn een hoop dingen voorgevallen die ik me liever niet meer zou herinneren, maar nu ze weggaan verzacht het direct de pijn:xd:

Ze hebben zich al voorgesteld aan de nieuwe buren, arme mensen, dus lang kan het niet duren voordat het huis hiernaast leeg staat. Wat we er voor terugkrijgen is nog maar af te wachten, maar als het veel slechter word kunnen we altijd nog naar spanje emigreren, in de hoop dat we daar tijdens hun overwintering onze oude buren niet tegenkomen.:blink:
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

onbreekbare taboes22/5/2009
Over sommige onderwerpen praat je niet. Logisch zou je haast zeggen…. Toch? Sommige dingen zijn privé, maar of ze ook echt privé zijn valt nog te bezien. De onderwerpen waarover je liever niet praat worden vaak beschouwd als een taboe. Het is soms de schaamte die ons doet besluiten datgene niet te noemen wat ons bezig houdt.

Gelukkig is er in de loop der jaren al meer acceptatie gekomen voor de dingen die we in de beginne niet als “normaal” hebben beschouwd. Taboes zijn doorbroken omdat er meer en vrijer over gepraat kon worden. Helaas zijn er vandaag de dag nog veel dingen waar men niet over dient te praten.

Seksuele geaardheid , godsdienst, familierelaties, psychische gesteldheid, financiële situatie, vruchtbaarheidsproblemen, drugsgebruik en de dood zijn maar een paar vormen van taboes die er jammer genoeg in Nederland nog steeds bestaan. Ons vrije landje blijkt bij het uiten van een nog bestaand taboe toch niet zo meegaand te zijn als we allemaal denken.
Is het de angst voor de reactie dat we de dingen niet noemen zoals ze zijn, bang voor de mening die een ander over ons zullen hebben.

Zelf vind ik het moeilijk te praten over onderwerpen waar mensen de stempel “taboe” op hebben geplakt . Toch probeer ik (zonder de slachtoffer rol op me te nemen) open te blijven in wat ik vertel. Op het moment dat er in een kamer een onderwerp valt waar normaal niet over gepraat word, lijken mensen door een soort van plaatsvervangende schaamte te worden overvallen. Zo komen we natuurlijk nooit van de taboes af!……………MAAR als je op dat moment heel goed oplet, en heel goed luistert, komen er dingen los die je normaal gesproken nooit zou horen….. Je blijkt niet de enige te zijn in deze situatie…..er is altijd wel iemand die zichzelf of iemand anders in jou woorden herkend….De brug naar acceptatie is geslagen.

En nee, alles aan iedereen vertellen lijkt ook niet echt een oplossing. Sommige mensen kunnen gewoon niet omgaan met bepaalde informatie, schieten in een stuip of er komen dingen waardoor je het liefst om hen zou schieten.
Het is een blijft een afweging die je maakt, een afweging die helaas nog door veel mensen als een te grote hobbel in de weg word gezien. Deze mensen beslissen dan maar dat ze het er liever niet over hebben. Toch weet ik uit eigen ervaring dat dit zonde is, met jou blijken soms duizenden de mensen met het zelfde probleem te worstelen en zo kun je ontdekken dat jij niet de enige bent die in deze situatie zit. Langzaam maar zeker zullen ook in onze tijd meerdere taboes doorbroken kunnen worden alleen zullen we hier met z’n allen een steentje aan bij moeten blijven dragen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Dingen die je niet wil horen voordat je op vakantie gaat.....22/5/2009
Oke, goed, dat we op vrijdag de 13e gaan vliegen is niet heel slim, maarja ten tijde van de boeking niet bij stil gegaan. Geeft niet, statistisch gezien is de kans zeer klein dat er iets misgaat, en dat zal ons niet gebeuren :-d Wij zitten morgenmiddag dan ook lekker met onze kont op het strand van Kreta!

Om net nog heel even tussen het inpakken door op de hoogte te blijven van de laatste nieuwtjes, naar de site van de grootste krant van nederland gesurfd, waar mijn oog viel op het volgende berichtje....zucht!

12 jun 2008, 10:46
Aardbeving op Kreta

AMSTERDAM -

In Kreta heeft een aardbeving met een kracht van 5,5 op de Schaal van Richter plaatsgevonden. Niemand raakte gewond. Het epicentrum van de beving lag bij de havenplaats Ierapetra.

Eerder deze maand vond een krachtige beving plaats op het schiereiland Peloponnesos. Daarbij vielen twee doden en raakten 216 mensen gewond. In totaal raakten 1.834 huizen zwaar beschadigd, waaronder 14 scholen en een ziekenhuis.
_______________________________

Nou is het algemeen bekend dat na de meeste aardbevingen naschokken plaatsvinden en buiten mijn angst voor de meest rare dingen ben ik op zijn zachts gezegt als de dood voor aardbevingen.......
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Go with the flow.....22/5/2009
T leven is eigenlijk een stuk makkelijker wanneer je besluit om niet meer te proberen tegen de stoom in te zwemmen. Geen gevechten meer met jezelf over beslissingen die je moet gaan nemen. Wanneer je eindelijk weet wat je doel is lijkt ineens alles vanzelf te gaan....

Als ik mijn leven vergelijk met dat van een paar maanden geleden ben ik er flink op vooruit gegaan en lijkt het alleen nog maar mogelijk te zijn om met de stroom mee te zwemmen, heerlijk!:-d

Nieuwe leuke spannende dingen komen op m’n pad en ik geniet er niet met mate van………………

Ik heb sinds kort een baan bij het CBR op de examenadministratie, een leuke maar hectische baan met precies dat, wat ik in een baan zoek. Het zijn vermoeiende dagen maar ze lijken gelukkig als vanzelf te gaan. Om dan natuurlijk niet achter te blijven vond ik eigenlijk wel dat ik mijn rijbewijs ook moest gaan halen. Dus ben ik weer begonnen met rijlessen en met de beste hulp die ik me maar kan wensen moet ik gewoon kunnen slagen.:driving:

Afgelopen februari schreef ik dat we helaas afscheid hebben moeten nemen van onze Sam, ik zal hem nooit vergeten, en onze katten leken ook wat moeite te hebben met de verwerking hiervan. Na wat maandjes wachten hebben we onze Spinner opgehaald. Een heerlijk beest dat zorgt voor wat leven in de brouwerij. Lambiek en Koda zijn erg blij met hem en hebben hem onthaald als familie…:cat: :cat: :cat:

Ondertussen staan de ziekenhuisbezoekjes “ook” in de ijskast dus daar hoeven we even niet mee bezig te zijn..…De tijd van leven met de dag is dus ook tijdelijk voorbij…. Vandaag besefte ik me dat er alweer een maand voorbij was, de tijd is snel gegaan, het is voorbij gevlogen en zie gewoon dat afgelopen maand gelukkig weer een positieve tijd is geweest. Ben voor het eerst sinds tijden weer druk geweest met vanalles van impulsieve uitjes tot goede beslissingen.:flower:

En zo gaan we door! mee met de stroming. besloten geen tijd meer te stoppen in dingen of mensen die dat niet waard zijn. Nog twee weken en dan gaan we lekker 8 daagjes genieten van zon :shining: zee en voetbal… Hopelijk kan ik dan na de vakantie in dezelfde positieve stroom verder varen..:perfect:
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Het leed dat solliciteren heet!22/5/2009
En jahoor!.. we zijn weer beland in de toestand die solliciteren heet. Een situatie waar een mens zich eigenlijk liever niet in bevind, maar zo af en toe eens aan moeten geloven.
Het op zoek zijn naar een baan is een hele uitdaging en een fulltime baan op zich.:toohot:

Als ik het woord solliciteren hoor gaan mijn nekharen al rechtovereind staan, ik vind het verschrikkelijk, ik walg van het idee je te moeten je bewijzen ten op zichte van mensen die alle informatie over jou van een stukkie papier moeten halen. Via een uitzendbureau heb je dan nog de mogelijkheid om zonder al te veel informatie naar een gesprek te gaan, zodat je jezelf blanco voor kunt stellen. Maar owee als je rechtstreeks solliciteert, dan komt het fenomeen sollicitatiebrief om de hoek kijken. Bah!! Ik ben zoveel meer dan een A4tje waarop staat waarom ik die baan zou moeten krijgen.:chinrub:

Maargoed we proberen het, ik heb al vaker met dit bijltje gehakt en surf net zo lang over het wereld wijde web totdat ik mijn droombaan heb gevonden! Er staat veel op, veel te veel en vaak ook nog met veel te hoge eisen. Laatst liep ik langs de Appie Happie en ze vroegen daar een kassamiep, niets voor mij maar oke toch even kijken, opleiding minimaal havo/vwo.:shock: Idioten zijn het!! Hoe komen ze erbij dat je die opleiding nodig zou hebben voor het bliepen van hun veel te dure artikelen...zucht!

Voor jouw 10 anderen luid het motto van de vele werkgevers. Er zijn veel mensen op zoek naar werk en als je datgene niet kunt bieden waar ze naar op zoek zijn, heb je gewoon pech gehad! :-s
Maaar.. mocht je nu na vele inspanningen eindelijk op gesprek kunnen komen heb je gemiddeld een kwartiertje om je te bewijzen. Een gesprek met wat standaard vragen en een stukje eigen inbreng, nu mag je het niet verpesten, stress dus!

Waarom kan zo'n gesprek nou niet in een meer ontspannen sfeer plaats vinden zat ik laatst te denken. Samen met je toekomstige baas een dagje Efteling of zo....gewoon om elkaar beter te leren kennen. Zo kan ie ook precies nagaan of je in het team zou passen, perfect dus!:xd: Zie je het al voor je; Schat ik heb vandaag een sollicitatie met de fiscaal manager van DE bank en we gaan gezellig samen een dagje sauna. Nou dan zou ik niet meer zenuwachtig zijn....voor mijn gesprek dan hihi. Maarja als je dan aangenomen word ga je je wel afvragen of je sterke punten niet ergens anders vandaan kwamen;-)

Ook niet echt een goed plan dus, nou dan ga ik maar gewoon voor een gesprek op een saai kantoor met een rare pief die ingepakt dient te worden. Dat kan ik wel, en heb er dus ook alle vertrouwen in dat deze toestand snel weer achter me ligt. (h)
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Een onverwacht lot22/5/2009
Heb je ooit wel eens gehoord dat de wind anders gaat waaien als je er om vraagt, dat het water anders gaat stromen wanneer je er naar kijkt. Soms, heel soms wou ik dat mijn gedachten zo sterk waren dat ik al het slechte kon uitbannen en alleen maar positief en vrolijk naar de wereld kon kijken.:-d

Ik zou willen dat er niemand doodging, dat men niet ontslagen werd, dat ziekenhuizen het rustig hadden, dat het geld vanzelf op de bankrekening kwam, en dat oorlog niet bestond. Geen narigheid meer in de wereld, een groot Utopia waarin wij, mensen, samen leven met onze medemensen, de dieren en de natuur.

Zou het ooit gebeuren dat deze wereld waar ik over droom, deze wereld waar velen naar verlangen, werkelijkheid wordt … ik weet het niet. De eeuwige tweestrijd drijft ons mensen uit elkaar, in de armen van het aloude dogma “goed – kwaad”. Maar wat is kwaad? Een benaming die wij ergens aan hebben gegeven ooit in de tijd … dient dit echter geen hoger doel? :chinrub:

Onze meningen verschuiven hierover, wat vroeger het kwaad was is tegenwoordig acceptabel. Iets waar je vroeger het gevang voor in moest is nu legaal. Galileo kwam op de brandstapel terecht omdat hij vond dat de wereld niet plat maar rond is. Uiteindelijk blijkt de wereld toch rond te zijn … Iets wat tegenwoordig alom geaccepteerd is.
En zo blijft de wereld meegroeien met onze nieuwe normen. Zou er ooit een dag komen dat we alle nare dingen die er nu zijn, acceptabel vinden, en we ons lot omarmen?

Stel dat iemand zou zweren dat de dood een prachtige ervaring was, zoals de meesten met een bijna dood ervaring dat vertellen, is het dan wel zo erg om dood te gaan? Sommigen van deze mensen wilden niet meer terug naar aarde.(a)

Stel dat over een aantal jaren de wereld overbevolkt is en er daardoor geestelijk ruimtegebrek op de aarde ontstaat, oorlogen. Moeder natuur zal uiteindelijk ingrijpen! Het is vreselijk maar in de loop van de tijd zijn er altijd resoluties geweest van `hogere hand` Velen zullen sterven, zo ook de veroorzakers van grote ellende. Vreselijk, maar onvermijdelijk …

Ik kan me nog niet overgeven aan mijn lot, mijn leven laten lopen zoals het op mijn pad komt … zoals vele anderen wil ik controle en mijn leven in eigen hand hebben. Steeds meer dingen komen er op mijn weg, dingen die ik zelf nooit besloten zou hebben.

Niets gebeurt zonder reden, er is altijd een achterliggende bedoeling, dat heb ik wel gemerkt in het verleden … Maar soms is het zo verdomd moeilijk om er mee om te gaan. Ik hoop dat alles op den duur “op zijn pootjes terecht” komt. En vooral ook dat alle vervelende dingen uiteindelijk heel veel goeds met zich mee brengen, ookal kan ik dat nu even nog niet zien …:angel: Alles komt altijd tegelijk....

* Met wat inspiratie van een goede vriend:flower:
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Lieve Sam, rust in vrede22/5/2009
Vanmorgen hebben we plotseling afscheid moeten nemen van onze lieve kater Sam.

Ons lieve schat, mijn knuffel, de sul in huis, mijn allesie!

Zijn tijd was het nog lang niet, helaas dachten ze daar boven anders over.

Met dikke tranen namen we afscheid en wensen we onze Sam rust tot in de eeuwigheid.

Harry & Dorien

no nameno name
no name 
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Aantrekkelijk22/5/2009
Hoe kan je iets duiden wat niet te ontdekken met de 5 zintuigen die we hebben, en er toch is. En soms kan het zelfs nogal duidelijk aanwezig zijn ook.
De vraag aan mensen of ze de ware in hun partner hebben gevonden is altijd lastig te beantwoorden. Blijf je je hele leven bij iemand en hoe weet je dat het goed zit. Een gevoel, een kracht tussen twee mensen zorgt vaak dat dit bevestigd word. Ik WEET het gewoon, is dan simpelweg het antwoord :grouphug:

Dit gevoel, hoe heftig of subtiel ook, zweeft niet alleen tussen twee geliefden maar ook tussen vrienden en zelfs bij mensen die elkaar niet of nauwelijks kennen wil het wel eens voorkomen, de kracht, een aantrekkingkracht die sterker is dan alles.

Van de week bracht het nieuws dat er binnenkort in meerdere bedrijven een anti dating beleid gehandhaafd gaat worden, er mogen geen relaties op de werkvloer plaatsvinden met als dieptepunt een Amerikaans bedrijf dat verbiedt verliefd te worden op een collega. Waar halen ze het vandaan!:chinrub:
Net of je zoiets in de hand hebt, jazeker kun je er mee doen wat je wilt, maar we blijven mensen. Zulke dingen zijn volgens mij niet te leiden, goed het valt natuurlijk te proberen, maar wat niet mag is vaak nog veel leuker.(h)

Zo wie zo blijft het altijd raadselachtig wat mensen aantrekt in elkaar, niet alleen in liefdes relaties. Maar zeker ook in vriendschappen en ouder-kind relaties. Waarom kan je het met de een wel goed vinden en met de ander klikt het gewoon niet. En dat is dan ook het toverwoord, een klik. Wat is het, en waarom is het er wel of waarom niet. De Dikke van Dalen zal er geen uitleg over hebben, evenmin word je op de basisschool geleerd waarom de een je pest en de ander graag je vriendje wil zijn

Zijn het de overeenkomsten of zelfs de verschillen die we in elkaar vinden, zijn we gericht op het uiterlijk of juist op het innerlijk van iemand. In elke situatie zal dit anders zijn maar de uitleg over waarom het tussen sommige mensen "liefde op het eerste gezicht" is, heb ik nog steeds niet gevonden. Ik denk ook niet dat ik die ooit zal krijgen, en dat is maar goed ook, sommige dingen wil je ook helemaal niet weten maar gewoon voelen en ervaren. In de liefde is het voor mij niet meer nodig maar maak voor vriendschappen en ander soort relaties graag gebruik van dit gegeven, het is helaas niet altijd even betrouwbaar, zo zijn achteraf niet al van mijn eerste indrukken juist gebleken.:lovefrog:

Hoewel veel dingen wetenschappelijk verklaard zouden kunnen worden, en er vast voor deze situaties ook iets te vinden is, vind ik dit iets wat ze met rust moeten laten, sommige dingen verliezen namelijk hun waarde als het verklaard word.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Nu genieten22/5/2009
Ooms, tantes, neven en nichten die plotseling opduiken, vroeger was er zo goed contact maar het is eigenlijk verwaterd. Verderop staan vrienden waar je eerder elke week mee uitging lijken ineens vage bekenden te zijn geworden.:-s

Je kent het wel, van die mensen die je alleen ziet op huwelijken en begrafenissen, wat een drukte ineens. Op de laatste verjaardag van de overledene is niet eens de helft geweest, niemand was er, gek eigenlijk. Je ziet het tegenwoordig steeds vaker, iedereen heeft het druk en lijkt langs elkaar heen te leven. Geen tijd voor een verjaardag een spontaan bezoekje of een verjaardag- of kerstkaart. De helft van wie ik dit jaar een kerstkaart heb gehad zie ik vrijwel nooit. (toch bedankt):flower:

Misschien zou het gewoon regel moeten worden, eens in het jaar iedereen die je kent uitnodigen voor een samenzijn. Gewoon even bijpraten en samen lachen. :-) Dat zijn de herinneringen die bij je blijven in een leven dat je maar een keer mag doen. Helaas gebeurt dit eigenlijk nauwelijks. Op verjaardagen zitten elk jaar dikwijls dezelfde mensen en een vreemde eend in de bijt word nauwelijks opgemerkt want iedereen kent iedereen dus waarom zou je met een vreemde praten.:chinrub:
Het zou van mij allemaal een stuk gezelliger en spontaner mogen al was het alleen maar om uit te sluiten dat we sommige mensen enkel zien om de laatste eer te bewijzen om of op bruiloften een jaarvoorraad aan alcohol er doorheen te jagen.:mad:

Heb je ooit japanners foto’s zien maken terwijl ze op vakantie waren. Ze maken foto’s niet om hun vakantie thuis opnieuw te beleven, maar om voor de eerste keer te zien waar ze geweest zijn, ze waren er wel, maar hebben alles beleeft door de lens van hun camera. Zo af en toe heb ik hetzelfde gevoel, een wazige staat van mijn zijn. Ik ben er wel maar omdat ik zo druk ben met 100den dingen in mijn hoofd heb ik geen tijd om te genieten van het moment en er vervolgens later achter te komen dat alles langs me heen is gegaan.

Stapels fotoboeken met sepia en zwart-wit foto’s liggen er op de Nederlandse zolders, een aandenken aan hoe het vroeger was. Foto’s aan de muur van kinderen en klein kinderen die in alle jaren ook alweer ouder zijn geworden. Er word beweer dat naarmate je ouder word de tijd extra snel lijkt te gaan, is het dan geen zaak om te genieten van elk moment en te proberen zo min mogelijk stil te blijven staan bij zaken die je op dat moment toch niet kan veranderen.

Genieten en NU leven word dan ook mijn motto voor het komende jaar,:hosanna: en zou iedereen dat niet eens moeten proberen. Meer gezellig samen zijn, minder dingen plannen, meer plezier maken, ervaren, ontdekken en genieten van de kleine dingen die voor ons zoo vanzelfsprekend zijn geworden. Dat ga ik doen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Een rijk begin..22/5/2009
Een normale nacht van weer een maandag op een dinsdag en toch lijkt er, behalve het jaartal, veel te veranderen….Tijd dus voor een feestje met een hapje en een drankje en veel gezelligheid, waarbij we proosten op het nieuwe jaar Een spetterend begin, een nieuw jaar waarin iedereen nieuwe kansen krijgt en om alle goede voornemens na te streven. 1 januari 2008, de eerste dag van een vers jaar. Nog een paar nachtjes dan is het zover en luiden we het jaar in met champagne en oliebollen.:flower:

Bij de jaarwisseling horen natuurlijk ook altijd de tradities, iedereen heeft ze wel. Een van mijn tradities is het kopen van een staatsloterij lot. En hoewel er vele mensen met mij zijn wil ik iedereen toch even heel snel uit zijn droom helpen, dit jaar is de jackpot voor mij!! 10 miljoen, daar kan ik wel een paar jaar mee uit de voeten..dacht ik zo:blink:

Wachtend op de dag dat het geld is overgemaakt moet ik natuurlijk eerst even bedenken wat ik er mee ga doen. Hoewel me al minstens duizend keer verteld is dat geld niet gelukkig maakt heeft een onderzoek laatst anders uitgewezen…
Dus mijmer ik verder over mijn huisjes op alle continenten, wereldreizen en de vele cadeaus voor familie en vrienden (ja zelfs voor jou):-ppp Ik zie het al helemaal voor me, nooit meer werken en alles doen waar je zin in hebt……heerlijk!

Ik vraag me wel af of mijn keuzes voor het nieuwe jaar een stuk positiever, het begin een stuk soepeler en de voornemens makkelijker zouden zijn. Het bezitten van een paar miljoen schept natuurlijk wel veel mogelijkheden, zo zou ik bijvoorbeeld kunnen…skiën in canada :skiing: (ik kan wel helemaal niet skiën maar ach) ow en kunnen bungy jumpen van het Vrijheidsbeeld (ik heb wel hoogtevrees maar ach) en natuurlijk zou ik naar de Noordpool kunnen, misschien kan ik daar een stukje land opeigenen …hmmm misschien moet ik er toch nog maar eens een keer goed over nadenken.:chinrub:

Goed goed goed, ik zit natuurlijk weer te ver vooruit te denken, eerst maar eens even wachten totdat de meneer van de staatsloterij het op mijn bankrekening heeft overgemaakt.… Maar toch …weet je….. nu ik er zo over nadenk en mijn echte wensen voor het komende jaar op papier aan het zetten ben, kom ik er langzaam maar zeker achter, dat ik voor deze doelen eigenlijk helemaal geen miljoenen nodig heb. Wat ik wil valt gewoonweg niet te kopen, het enige wat mij gaat helpen is veel enthousiasme, doorzettingsvermogen , geduld en een klein beetje moed.
Deze eigenschappen zijn dan ook mijn voornemens voor 2008, daar ga ik voor en hoop dat jullie lieve vrienden hetzelfde gegund is in het komende jaar, heel veel geluk gewenst en dat alle voornemens maar uit mogen komen
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Halloween in Edinburgh22/5/2009
1 uur en 5 minuten doen we er over om van Edinburgh naar Amsterdam te komen, geen turbulentie dus na een rustig half uurtje in de lucht word de daling alweer ingezet. Het waren een paar heerlijke dagen in Schotland, en edinburgh een stad om nooit te vergeten.:-d

Nadat we dinsdag gepakt hadden, ja weer lekker lastminute, nog even snel een poncho en een paraplu gekocht, gewaarschuwd door de weersvooruitzichten en ervaringen gingen we er vanuit dat we deze zeker nodig zouden hebben. We gingen voor de eerste keer met de trein naar schiphol, normaal worden we door lieve ouders gebracht maar nu begon de reis dus al op het station. Makkelijk, uitstappen onder schiphol, we waren nog iets te vroeg om in te checken en na wat wachten konden we eindelijk door de douane en de gate. De beveiliging viel ons op, die was strenger dan we ooit gezien hebben, jassen, laarsen, vesten, alles moest uit, wat nou als ik er niets onder aan had he!:chinrub:

Na een korte vlucht landde we op Edinbrurgh airport, een lief klein vliegveldje aan de rand van de stad, binnen 5 minuten hadden we onze bagage en weer 5 minuten later zaten we vooraan bovenin een dubbeldek bus die ons naar Waverly bridge zou brengen. Daar aangekomen moesten we naar 65 cockburn street. Na het vragen van de weg, blijkt dat we alleen de brug af moeten lopen en dan zijn we er.(y)

In een oude stad waar de avondschemering net is ingeslagen lopen we de brug af. De eerste staat is gelijk goed. Aangekomen bij het hostel krijgen we te horen dat we niet in het hoofdgebouw slapen, daar hebben ze alleen zalen en wij slapen in een twee persoonskamer, dus moeten we aan de overkant van de straat zijn. Veel trappen op, wat in feite gelijk zou staan aan ons hele verblijf in Edinburgh. Sinistere, hoge, smalle, oude gebouwen en steegjes, onze slaap plek is eens gelijk.:-s

Licht in de stad, de volgende ochtend ziet het er allemaal weer heel anders uit, en gelukkig maar. De oude gebouwen zijn er nog maar ze hebben niet meer zo’n griezelige uitstraling. We wandelen de hoofdstraat op, de Royal mile genoemd, eigenlijk heette deze opeenvolgende straten anders, maar in de geschiedenis is dit opgevormd tot de Royal mile, een lange straat die vanaf het kasteel naar downtown loopt. Dit is het oude gedeelte van de stad, aan deze straat liggen kleine zijstraatjes, zogenoemde closes. Smalle straatjes die met heel veel traptreden naar beden lopen.
Het staatbeeld word voor de rest gevormd door kerkjes en monumenten. Een van de kerken is de St. Giles Cathedral, een kerkje die al stamt uit de periode na christus en word versiert met vele beeltenissen en glas in lood. :flower:

Aan de top van de Royal Mile staat de grootste trots van de stad, Edinburgh castle, een middeleeuws kasteel met een pracht uitzicht en diverse gebouwen, die in de reisgidsen ook wel de stad op de stad genoemd worden. Hierin kun je overigens vele tentoonstellingen vinden over de geschiedenis van Schotland. Nadat we die bekeken hebben passeren we een drie dubbele brand deur en vinden we daar in een zwaar beveiligde kamer de kroonjuwelen. Wow, die zijn leuk voor in mijn sieraden doosje!:lollegs:

Het is vandaag Halloween, en er zijn veel mensen in de stad, het is echt druk. Weinig verklede mensen maar met spanning wachtend op de avond. Om 9 uur staan we langs de kant, samen met nog duizenden mensen, het lijkt wel of heel Edinburgh is uitgelopen. Het is een soort parade, verklede mensen, die proberen de geesten uit het verleden weg te jagen voor het nieuwe seizoen, het afsluiten van de zomer is begonnen. Creepy kostuums, fakkels en muziek zorgen voor wel een heel apart sfeertje vanavond. :ghost: Hoewel de optocht niet zo heel lang duurt is het echt geweldig om dit een keer meegemaakt te hebben. We lopen met de meute mee naar beden, voetje voor voetje, en slaan dan cockburn street in, we gaan naar ons bed, het is een drukke dag geweest vandaag

Nadat we met een flinke kater opstaan, owjaa we hebben zo’n geweldig bed.:slaphead: Gaan we naar het informatie punt van edinburgh, we willen namelijk naar Rosslyn chapel. Ik weet niet of de naam je iets zegt maar deze kerk word gebruikt in The Davinci Code. Mooie film, dus dat willen we even van dichtbij gaan bekijken. Bus 15, 30 minuutjes door de highlands, prachtig overigens, en we zijn er al.
Uitstappen in de middle of nowhere en gewoon de bordjes volgen was het advies, geen probleem wij volgens ze, samen met nog 20 toeristen overigens. Druk bezocht deze capel sinds het als decor gebruikt werd voor de ontknoping in The Davinci Code.
Helaas blijkt bij aankomst deze capel er niet helemaal zo uit te zien als in de film. Het staat flink in de steigers,:-( de buitenkant is dus helaas niets af te lezen, maar zodra we binnenkomen is het eigenlijk alleen maar pacht en praal. Bedekt met bloemen zou de kapel zijn, nou wij zien geen bloemen, zelfs geen plantje. Maar als we ons oog richten op de bewerkingen in de kerk komen we tot de conclusie dat ze geen ongelijk hadden. Wow!! Nadat we ook nog even de steigers opkonden zagen we dat de zure regen het gebouw idd geen goed gedaan had. In 2009 beginnen ze met de restauratie, nou dan moeten we dan nog maar eens terug!;-)

Hoewel Edinburgh zo wie zo een van de griezeligste steden is op het gebied van spookverhalen, is het met Halloween misschien nog wel een beetje erger. The wichery tours, City of the death(6) en Mercat tours zijn een paar van de vele aanbieders van spooktours. Boven de grond, onder de grond, op het kerkhof, het kan allemaal.
Ik wilde het graag doen zo’n tour, dat was een van de redenen waarom we naar Edinburgh gingen, maar de dinsdag en de woensdag en de donderdag gingen voorbij en nog steeds wist ik voor mezelf allerlei smoesjes te verzinnen om het toch maar niet te doen; weet je hoe eng dat is!
Toen was het vrijdagmorgen, het was vroeg, ik was uitgeslapen, nuchter, en in een goed humeur. Aangezien Harry toch ook wel erg benieuwd was, moest het er dan toch maar van komen!
Bij toeval, of niet botste ik bijna tegen een of ander bord aan, Mary King’s Close stond erop. We hadden er over gelezen maar in al die dagen nog niet gevonden. Een tour door de gewelven van Edinburgh, een plek waar de meeste geestwaarnemingen te zien zijn geweest van heel Schotland. Laten we het dan maar doen, nadat ween kaartje hadden gekocht moesten we nog een kwartier wachten, das niet goed voor je zenuwen, geloof mij. :-s

We mochten naar binnen, en het is moeilijk te beschrijven wat ik daar zag en voelde, we liepen van kelder naar kelder en ik miste eigenlijk alleen nog de wijnvaten. Toch was het sfeertje helemaal niet zo positief..echt de rillingen liepen over mijn lijf, het was er donker, nat en koud. De verhalen van de gids zorgde er voor dat ik blij was dat ik niet in die tijd leefde, er was in die tijd namelijk een pest epidemie wat vele slachtoffers maakte. Bedrukkend, angstaanjagend en luguber om die verhalen aan te horen. Een uur duurde de rondleiding, en na een verhaal in het aarde donker, liet de gids nog even zijn stok vallen, wat vervolgens een lachende schok teweeg bracht…:lol:

Buiten!! Verse lucht! Licht!! Heerlijk! Even onze gedachten verzetten de rest van vandaag, we brengen nog een bezoekje aan Carton hill, een heuvel die uitkijkt over heel Edinburgh, en in de verte
kun je de Noordzee zien liggen, dat brengt ons terug in de echte wereld!

Laatste nacht, ‘s avonds in bed, even liggen malen over de tour die we vandaag gedaan hebben, niet te veel en gewoon maar proberen te slapen zegt Harry. Dat ga ik proberen en uiteindelijk val ik rond een uur of 2 pas in slaap brrrrr, dat doe ik nooit meer!!

De volgende ochtend, spullen inpakken, terug naar huis, Ik doe de rugtas open en zie daar twee nog ingepakte poncho’s en een paraplu en pas nu besef ik me dat we ze helemaal niet nodig hebben gehad, het was prachtig weer. Het waren een paar geweldige dagen, ben moe van alle indrukken maar ontspannen van de verandering van omgeving. Na een terugvlucht van ruim een uurtje staan gelukkig mijn ouders daar om ons op te halen, leuk, want we hebben zoveel te vertellen, we gaan zeker eens terug!!!(y)

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Que sera22/5/2009
Hoewel de meeste mensen hard proberen om zo positief mogelijk in het leven te staan, kunnen we nooit helemaal voorspellen wat er op ons pad gaat komen. De hobbels in de weg van het leven maken het vaak juist de moeite waard, zonder armoede geen rijkdom, zonder verlies geen bezit, en zo geld dat voor veel dingen

Soms is het leven gewoon kut:voodoo: , ik ga er niet omheen draaien. Het kan nou eenmaal niet allemaal rozengeur en maneschijn zijn, en dan heb ik het niet over de oorlogen en geweld, maar de persoonlijke dingen die het leven speciaal maken.
Gisteren was mijn moment daar. Even, heel even stort je wereld in, hetgeen wat je het minst verwacht had gebeurt. Toen we thuiskwamen moest ik gewoon heel even gaan zitten om het te bevatten wat er zonet gezegd was. Na een half uur probeerde ik mezelf weer een beetje in de hand te krijgen en door te gaan met mijn dagelijkse bezigheden.

Het gebeurt vaak in het leven dat verwachtingen niet uitkomen, helaas voor ons mensen, want wij hebben eigenlijk de verwachting als normaal meegekregen.
Als ik als kind een briefje in mijn schoen deed en aan sinterklaas :sint: een raceauto (ja ik speelde niet met poppen) vroeg, had ik deze op 5 december in de zak zitten.. Mijn verwachting kwam uit, en dat gebeurde vaak als kind eigenlijk. Hoe ouder ik werd des te meer verwachtingen ik had, maar des te minder er uit kwamen, hele avonden wachten op dat telefoontje van die vriend of vriendin. En zo hebben we als volwassenen dat natuurlijk ook.

Mijn verwachting is niet uitgekomen, en dat doet pijn. Hoewel ik me al zovaak voorgenomen had om ze niet te hebben, is het menselijke weer in me geslopen. We gaan door, gewoon verder. Zonder al te veel ideeën over wat de toekomst zal gaan brengen, maar met heel veel moed en hoop, want zoals ik al eerder in een blog schreef, als ik dat kwijt ben, is het einde helemaal zoek:flower:

Komende week gaan we een paar dagen naar Edinburgh, lekker even ontspannen en genieten van de haggis.|-s Heb ik nodig, even nergens aan denken en uitrusten en dan weer herboren terugkomen.(y)

When I was just a little girl
I asked my mother what will I be
Will I be pretty, will I be rich
Here's what she said to me

Que sera, sera
What ever will be, will be
The future's not ours to see
Que sera, sera

When I grew up and fell in love
I asked my sweetheart what lies ahead
Will we have rainbows day after day
Here's what my sweetheart say

Que sera, serra
What ever will be, will be
The future's not ours to see
Que sera, sera

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Page 1 of 2
Last Page | Next Page